Mijn winterbelevenissen van 14 februari 1979

MIJN WINTERBELEVENISSEN OP DIE BARRE WINTERDAG VAN 14 FEBRUARI 1979

Sneeuwlandschappen het zijn altijd van die mooie plaatjes, maar als je tijdens je rit plotseling met een zware sneeuwstorm te maken krijgt, is de lol er gauw van af zoals toen, in de winter van februari 1979. Ik heb het zelf allemaal aan de lijve me mogen maken op woensdag 14 februari 1979. Zoals gebruikelijk was de woensdag een rit Noord-Holland, mijn eerste klant was in Alkmaar, de rit verliep vlotjes. Het was droog weer en de weg was goed te berijden. In Alkmaar aangekomen heb ik de aanhanger afgekoppeld, zeilen losgemaakt en op het dak geschoven, planken en rongen eruit en de afbind touwen losgemaakt, zodat de heftruckchauffeur kon gaan lossen en de retour emballage laden als het hem uit kwam tussen zijn andere werkzaamheden door. In die tussentijd ging ik dan alvast een paar kleinere klanten lossen uit de motorwagen in de omgeving van Alkmaar. Toen ik na een paar uur weer terug kwam bij mijn aanhanger, begon het al aardig te sneeuwen, ik had nog een paar adressen in de aanhanger staan waaronder de Vezo in Wognum, en als laatste klant Wieringerwerf in de kop van Noord Holland pal aan de A7.

Ik werd door een paar chauffeurs, die ook in Alkmaar bij die zelfde klant moesten lossen, en die al vanaf Den Helder naar Alkmaar waren gereden, geïnformeerd dat het al bar slecht was op de A7 richting Wieringerwerf, maar er werd volop sneeuw geschoven en gestrooid. Goede raad is duur dacht ik zo, dus ik besloot toen om alle volle kratten in de motorwagen te proppen en het lege fust, wat ik al retour had gekregen van de klanten waar ik was geweest in de aanhanger, ik werd daarbij gelukkig geholpen door de heftruckchauffeur, de samenwerking was altijd goed daar. Zodoende kon ik mijn aanhanger in Alkmaar laten staan, en op de terug weg weer oppikken. Ik was natuurlijk veel te zwaar, maar met dit slechte weer ging ik er maar van uit dat ik toch niet gecontroleerd zou worden. Ik had in ieder geval genoeg druk op de achteras van mijn Scania L80 torpedo, zonder aanhanger vervolgde ik mijn weg. Van uit Alkmaar via Ursem naar Wognum, naar wat later zou blijken, in de ergste sneeuwstorm die ik ooit heb meegemaakt tijdens mijn lange chauffeurs loopbaan. De ruitenwisser motors konden het nauwelijks aan, zoveel sneeuw viel er en plakte vast op de voorruit.

De rit naar Wognum ging nog redelijk goed, daar aangekomen kon ik gelukkig gelijk lossen, jammer genoeg kreeg ik geen emballage retour, die stond namelijk buiten en daar kon je niks beginnen met een heftruck in dat dikke pak sneeuw wat er lag. Onderweg naar Wieringerwerf werd het alsmaar slechter, veel automobilisten waren al gestrand in de hoog opgewaaide sneeuwduinen. Maar met zeer rustig en beheerst rijden, kwam ik ongeschonden aan bij de klant in Wieringerwerf alwaar het volgende probleem zich aandiende, er kon door de vele sneeuwval buiten niet meer gelost worden met de heftruck. Uiteindelijk na veel overleg mocht ik mijn wagen in de loods zetten, onder voorwaarde dat ik dan zelf met de hand zou lossen. Dat was niet om te pesten het kon ook niet anders, omdat er gewoonweg te weinig ruimte was naast de wagen en de stellingen voor een heftruck, om er nog bij te kunnen komen, achterdoor lossen kon ook niet, omdat wij pallets hadden die aan de zijkanten dicht

waren. In tegenstelling tot nu, met al die moderne distributie centra's, waar je tegen een dock aanstaat en over een laadklep je vracht kan lossen of laden met een elektrische pallettruck, stond je in die tijd altijd buiten te lossen, en de retour emballage weer op te laden in weer en wind. Als je geluk had met een heftruck, anders was het gewoon met de hand lossen en laden, je wist niet beter. We hadden er ook zat klanten bij, waar je zelf met de heftruck moest rijden om te lossen en de retour emballage weer op te laden, en ik kan je verzekeren dat sommige van die heftrucks echte museum stukken waren, maar alles beter dan niks. Toen ik gelost had, en na een bak koffie te hebben gedronken de loods weer uitreed, schrok ik toch behoorlijk van het pak sneeuw wat er in die tussentijd al was gevallen, en inmiddels was er ook en zware sneeuwstorm opgestoken die de sneeuw op sommige plaatsen meer als een meter deed opwaaien, en er ware sneeuwduinen ontstonden op de weg. Ondanks dat, lukte het mij toch om zonder kleerscheuren tot Middenmeer te komen, vanaf daar zo was mijn bedoeling, zou ik via Heerhugowaard naar Alkmaar rijden om aldaar mijn aanhanger aan te koppelen, ware het niet dat de rijkspolitie de weg daar naar toe had afgesloten.

Zij adviseerde mij ook om niet verder te rijden omdat ik dan gegarandeerd, net zo als velen dat hadden gedaan, ook ik mij vast zou rijden in de hoge sneeuwduinen. Ik sloeg dat advies in de wind omdat ik het ook wel een uitdaging vond, om door die sneeuwduinen heen te ploeteren, en ploeteren was het zeker maar kreeg toestemming om op eigen risico door te mogen rijden, ook zij reden voor mij die weg op. Net voor Wognum, over dat stukje weg had ik al meer als een uur over gedaan, was de rijkspolitie, de genen die mij even daarvoor hadden aangesproken, bezig met hun landrover een kleine vrachtwagen weer vlot te trekken die de berm was ingeslipt en daar gestrand. Ik moest blijven wachten, want toen was het nog geen prachtige 2 baans rijksweg, toen plots de sleepkabel losschoot en de Landrover zelf haast de sloot ingleed. Ik ben toen te hulp geschoten, en met de sper erop was het klusje zo geklaard, en natuurlijk ook maar gelijk de wagen van mijn collega chauffeur

vlot getrokken en dat allemaal in een hevige snerpende en ijskoude sneeuwstorm. In die tijd was de collegiale saamhorigheid en om elkaar te helpen, nog de normaalste zaak van de wereld, ondertussen was ik wel onderhand bevroren, maar de kachel van de Scania deed het prima, en kon ik in mijn cabine weer op temperatuur komen. Omdat wij daar al ruim zo'n halfuurtje bezig waren geweest, was er intussen een konvooi van 2 sneeuwschuivers en 2 zoutstrooiers op de plek waar wij stonden aangekomen, die gezamenlijk bezig waren de rijbaan weer enigszins sneeuwvrij en begaanbaar te maken. Maar ook voor hun was er haast geen beginnen aan. De harde wind tot wel kracht 10 jaagde al snel weer de sneeuw de rijbaan op, zo veel dat de weg in de kortste keren weer vol lag met hoge sneeuwduinen,waar de personenauto's en bestelbusjes niet doorheen konden komen. Ik was ondertussen tot de conclusie gekomen dat ik zo nog uren nodig had om in Alkmaar te komen.Pas de dagen daarop besefte de rest van Nederland de ernst van de situatie

In het noorden van het land waren hele dorpen compleet geïsoleerd van de buiten wereld. De sneeuwstormen legden het openbare leven volkomen plat, en de noordelijke provincies waren dagen lang afgesloten van de rest van het land, het sneeuwde 90 uur aan een stuk door. Op vele melkveebedrijven was de telefoon en elektriciteit uitgevallen, met als gevolg dat de koeien weer ouderwets met de hand gemolken moesten worden. De melk kon vanwege de stroomuitval ook niet worden gekoeld, niet dat het nog veel uitmaakte, want er reed ook praktisch geen RMO meer in de getroffen gebieden, sneeuwduinen lagen soms wel 6 meter hoog. Sommige melkveeboeren deden het weer op de oude manier, melk in de bussen en brachten het zelf met paard en wagen, zelfs over de rijksweg zo naar de melkfabriek. Omdat er toch nog veel melk in de sloot e.d. gestort moest worden en deze situatie nog dagen zou gaan duren, kwam men op het idee om de helikopters van het leger in te zetten.

Men maakte gebruik van grote kunststof tanks, die aan kabels onder de helikopters hingen, en zo door de lucht naar de melkveeboerderijen werd gebracht. Vaak moest het laatste stukje nog worden afgelegd met een rupsvoertuig van de genie, of met de tractor van de boer zelf, Crisiscentra werden ingericht en het leger werd ingezet om de wegen sneeuwvrij te maken om zodoende de ingesneeuwde dorpen uit hun isolement te bevrijden, Op18 januari nam de wind eindelijk in kracht af en weer het droog. Maar het zou nog weken duren voordat de gevallen sneeuw geheel verdwenen was. Helaas heb ik geen fotomateriaal van mijn belevenissen die dag omdat ik geen camera bij me had wat ook niet gebruikelijk was in die tijd, het hadden wel mooie plaatjes opgeleverd voor deze site, net zo als die schitterende foto's van "melkvervoer door de lucht" en een ploeterende RMO door de sneeuw van de Melkweg, allemaal te zien in de diashow.


Elke keer als het weer eens hard sneeuwt en waait, denk ik weer terug aan die dag in februari in 1979 nu [bij schrijven bijna 32 jaar geleden de zwaarste sneeuwstorm van de 20e eeuw, en ik zat er midden in.


Groetjes Hans. Geplaatst 14 december 2010

Fotovoorstelling winter februari 1979

Terug naar boven ↑